Stralend zit ze naast haar vriendin in de kantine

𝗗𝗲𝘇𝗲 𝗰𝗼𝗹𝘂𝗺𝗻 𝗶𝘀 𝗴𝗲𝘀𝗰𝗵𝗿𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗖𝗵𝗲𝗿𝗿𝘆 𝗕𝗮𝗿𝘁𝗼, begeleider. 𝗛𝗶𝗲𝗿𝗶𝗻 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗲𝗹𝘁 𝘇𝗲 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗵𝗮𝗮𝗿 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗿𝘃𝗮𝗿𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻.

Stralend zit ze naast haar vriendin in de kantine. Haar spraakcomputer staat open op het blad van haar rolstoelblad. Er moet namelijk wel gekletst worden. 

Het begon allemaal een paar jaar geleden. Een cliënt die we intensieve begeleiding bieden had een verzoek tot ‘zorgen’. Of wij daar iets in konden betekenen? Ze wilde zo graag iemand een beetje helpen, verzorgen, samen tutten. Bij ons op de groep zat de perfecte kandidate, een meervoudig beperkte vrouw, die erg houdt van wat extra aandacht. Bovendien waren de twee afkomstig uit hetzelfde land. En zo begon een mooie vriendschap. We begonnen voorzichtig met een half uurtje op de groep; nagels lakken of samen een puzzel doen. Inmiddels gaan ze elke woensdag- en vrijdagochtend samen naar de kantine, waar met veel liefde wordt ‘gezorgd’. Er wordt een bekertje chocolademelk gepakt, de beker voorzichtig in de houder gezet en ondertussen worden lieve Turkse woordjes in oren gefluisterd. Beiden stralen van oor tot oor. De spraakcomputer heeft het druk; “Hoe is het ermee” en “Jij bent lief”. En non-verbaal wordt er nog veel meer gedeeld wat alleen zij maar begrijpen. 

Het is mooi en aandoenlijk om te zien, die twee dames die elkaar waarschijnlijk niet hadden gevonden als we niet iets verder hadden gekeken dan de eigen groepsruimte. De één stevig, vrouwelijk, verbaal sterk en met meer problemen in haar hoofd dan ze vaak kan dragen. De ander een teer poppetje, voor bijna alles afhankelijk van anderen, met als enige communicatiemiddel haar computer en haar grote bruine ogen. Maar wat een mooie match samen.