Vrijwilliger Rita maakte een laatste, onvergetelijke reis naar Kopenhagen

Waarom ben je vrijwilliger?

Ik ken Willemien van mijn werk als ondersteuner aan de Ballochilaan. In die jaren werd ze al eens ziek, maar gelukkig herstelde ze ook weer. Toen ik na bijna 24 jaar met mijn werk stopte, beloofde ik Willemien om haar te blijven opzoeken. Ze was altijd fijn gezelschap, een rustige dame. Ze ging veel om met Bea, haar buurvrouw. Vrijdagmiddag en zaterdagochtend gingen ze gezellig samen de stad in en brachten dan vaak een bezoek aan de kringloopwinkel. Helaas werd Willemien weer ziek. Ze vroeg of ik de ziekenhuisbezoekjes met haar wilde afleggen en al snel kwam er ook een vliegreis ter sprake. Iets waarvan ik wist dat ze het altijd nog eens wilde doen. We hebben zes weken voor haar overlijden een reis naar Kopenhagen gemaakt, samen met haar vriendin Bea. Ook Letitia, die op de Ballochilaan werkt, ging mee. Zo konden we elkaar afwisselen in de ondersteuning. Zonder haar was de reis echt niet mogelijk geweest. Willemien had nog chemo, het was een heel geregel om te zorgen dat de medicatie mee mocht in het vliegtuig. We verbleven bewust in een B&B, een huiselijke setting waar je zelf je maaltijden kan maken. Ook  hebben we in Kopenhagen veel met de bus gedaan. Zo kon Willemien de reis goed volhouden. We hebben er alle vier enorm van genoten.

Wat vind je waardevol aan het vrijwilligerswerk?

Zeker in het hele proces rondom het overlijden van Willemien heb ik gemerkt hoe belangrijk ons contact voor haar was. Ik kende haar al bijna 24 jaar en wist  daardoor goed wat haar wensen waren voor de uitvaart. In samenspraak met haar familie ben ik tot het allerlaatste moment voor haar overlijden bij haar geweest. Ik ben heel blij dat ik dit voor Willemien heb kunnen doen. Eigenlijk was het allang geen vrijwilligerswerk meer. Ze voelde als familie, mijn naam stond zelfs op de rouwkaart...

Wat levert het vrijwilligerswerk je op?

Het heeft mijn band met Willemien verdiept. Toen ik nog als ondersteuner werkte had ik nog niet het vriendschapsgevoel dat ik later met haar kreeg. In je werk kan je ook geen uitgesproken favoriet hebben. Onze vriendschap is zeker in de laatste periode van haar leven gegroeid. In de toespraak op de uitvaart heb ik dat ook aangegeven: ‘Doordat ik niet meer werkte kon ik jouw vriendinnetje zijn.’ Ze is 62 jaar geworden en ik ben dankbaar dat ik haar gekend heb.

Meer weten over vrijwilligerswerk bij Zozijn?

Lijkt het je leuk om net als Rita ook vrijwilligerswerk te doen op een van onze locaties? Lees dan de informatie over vrijwilligerswerk bij Zozijn. Er zijn volop mogelijkheden en er is altijd iets te doen wat bij jouw interesses en talenten aansluit.