Bel ons
  • 088 - 5753000
  • [javascript protected email address]

Liefde voor paarden en mensen met beperking komen hier samen

Joke leert Semra paardrijden

Zes paarden stappen doodgemoedereerd door de binnenbak van Manege Pothoven in Beemte Broekland. Op hun rug? Zes vrolijk kijkende cliënten van Zozijn. Het wekelijkse uurtje in de manege is mogelijk dankzij de inzet van vrijwilligers. Eén van hen is Joke Pelgrim. Met haar ene hand houdt ze de teugels van het paard vast, terwijl ze ondertussen nauwlettend Semra in de gaten houdt.

Semra is één van de cliënten van Zozijn. Ze woont in Deventer bij haar ouders, maar krijgt dagbesteding en therapie op Landgoed De Lathmer in Wilp. Even hiervoor is ze geholpen door drie personen die haar vanuit haar rolstoel op het dier tilden. Joke kietelde haar daarbij even, zodat haar lichaam even ontspande en ze makkelijker in de gewenste zithouding kwam. 

“Semra kan niet praten”, vertelt Joke, “maar ook zonder de stemcomputer op haar rolstoel kan ze alles duidelijk maken”. Met haar ogen, en daarom heeft Joke tijdens het ritje door de grote zandbak onophoudelijk oogcontact met haar. Gaat het nog goed, heeft ze het nog naar haar zin?

Dat is deze middag duidelijk het geval. En niet alleen Semra geniet met volle teugen. Ook Joke en haar collega-vrijwilligers van Zozijn hebben het naar hun zin. “Ja, dit is echt geweldig om te doen”, vertelt Joke. “Eigenlijk komen hier voor mij twee werelden samen. Als paardenliefhebber werk ik graag met viervoeters. Maar ik heb ook een liefde voor mensen met een  beperking." 

Als vrijwilliger aan de slag 

Drie jaar geleden meldde ze zich aan als vrijwilliger bij de afdeling fysiotherapie om cliënten te helpen tijdens hun wekelijkse bezoek aan de manege. Ze is er geknipt voor. Niet alleen omdat ze verstand heeft van paarden, maar ook omdat het contact met de doelgroep van De Lathmer haar van nature gemakkelijk afgaat. Bovendien staat ze fysiek stevig in haar schoenen. Onmisbaar voor dit werk, weet ze uit ervaring.

Het is mooi om te zien wat het paardrijden voor iemand als Semra kan doen, vindt ze. “Het is niet zomaar een ritje maken. Het is de beste therapie. Niet voor niets is er altijd een fysiotherapeut aanwezig. Hij zegt ook altijd: ‘Een paard is onvervangbaar’. Het is het beste en vaak leukste oefenmiddel voor mensen met een motorisch neurologische stoornis. De geur, het contact, de driedimensionale beweging en de warmte van het dier zorgen ervoor dat cliënten kunnen ontspannen Het rijden zorgt ervoor dat hun spieren sterker worden, hun evenwicht beter wordt en hun conditie wordt getraind. Semra heeft de afgelopen jaren dan ook enorme vorderingen gemaakt. Van krampachtig spastisch liggen op de rug van het paard tot zelfstandig zitten, sturen en berijden. Dat is echt geweldig. En het mooie is dat ze ook zélf erg trots en gelukkig is dat ze heeft leren paardrijden, ondanks haar zware handicaps. Ik ben altijd blij dat ik daar als vrijwilliger een bijdrage aan kan leveren.”